‘A matter of time’ – Short story in Dutch (sorry, folks!)

“Dank je wel! Dit scheelt me enorm!” zegt de vrouw. Ze heeft haar handen vol met boodschappentassen die tot de rand gevuld zijn. De jongen heeft haar net geholpen met het oprapen van de boodschappen, omdat de vrouw is gestruikeld over de stoeprand die net iets hoger uitsteekt dan de stoeprand aan de overkant van de straat. Er liggen nog een paar geplette bananen op het zebrapad en één doos eieren is gesneuveld, maar daar kan de vrouw mee leven. “Geen dank, het is mijn plicht” antwoordt de jongen met een lichte lach op z’n gezicht, een lach die net niet volledig tot recht komt als glimlach. De vrouw lacht. “Waren er maar meer mensen die het als plicht zouden zien!” De vrouw vervolgt haar weg richting de woonwijk en de jongen loopt de andere kant op. Hij kijkt om zich heen, alsof hij iemand aan het zoeken is. Dan steekt zijn hoofd opeens omhoog en versnelt zijn looptempo. In de verte ziet hij een man bij de ingang van het park staan. Hij heeft zijn handen in het haar. “Fred! Fred!” roept de man. De jongen vraagt wat er is gebeurd en de man vertelt hem dat zijn hond is weggelopen. “Is hij nog in het park?” vraagt de jongen terwijl hij weer zoekend om zich heen kijkt, zijn ogen fijngeknepen. “Nee” antwoordt de man, “ik was m’n hond aan het uitlaten in het park toen hij opeens lucht van iets kreeg en het op een lopen zette. Hij rende richting de uitgang van het park en toen ben ik hem uit het oog verloren.” De man en de jongen kijken om zich heen en lopen rond de ingang van het park. WAF! WAF! klinkt het opeens in de verte. Met een ruk schieten de hoofden van beide in de richting waar het vandaan kwam. De jongen kijkt op z’n horloge. Nog 7 minuten. De jongen loopt met een drafje richting een rij huizen waar het geluid vandaan kwam. Wanneer hij eenmaal om de hoek is, ziet hij het hondje rondrennen. De hond rent achter duiven aan, die rustig op een informatiebord wilden zitten. De duiven vliegen alle kanten op, opgejaagd door de speelse hond. De jongen begint “Fred! Fred!” te roepen en de hond krijgt hem al gauw in de gaten. De jongen en de hond lopen elkaar tegemoet maar voordat de jongen naar de lijn kan grijpen keert de hond zich om en sprint weg. “Nee, Fred! Hier komen!” Hij rent achter de hond aan. “Hij wil vast spelen,” denkt de jongen. “Ik heb een beter idee, ik ga hem lokken”. De jongen stopt met rennen en gaat gehurkt zitten. Hij vormt zijn handen tot een kommetje en schud het een beetje heen en weer. De hond, die steeds achterom kijkt, blijft abrupt stil staan en keert terug. Hij heeft wel zin in wat voer. Langzaam komt de hond aanlopen. “Ja, goed zo, beestje,” fluistert de jongen, “kom maar hier.” De hond is op minder dan drie meter afstand wanneer de jongen zich klaar maakt om het dier te grijpen. Bijna.. Nog even.. NU! De jongen grijpt de hond vast bij z’n lijf en tilt het dier op. Het dier begint te blaffen en te spartelen, maar de jongen laat niet los. “Hebbes!” roept de jongen euforisch uit.

Terwijl hij zijn weg terug maakt naar het baasje, de hond voor hem uit lopend aan de lijn, kijkt hij op zijn horloge: één minuut voor twee. De jongen zucht opgelucht. “Nog één minuut. Dat had raar af kunnen lopen,” denkt hij terwijl hij het zweet van z’n voorhoofd veegt. “Geweldig!” roept het baasje terwijl hij op de jongen en de hond af komt lopen. Hij tilt Fred op. “Dat mag je niet weer doen, jongen!” De hond kijkt zijn baasje aan en laat een blaf uit. “Hartelijk dank, kerel!” zegt het baasje terwijl hij de jongen een stevige handdruk geeft. De jongen knikt naar de meneer en loopt weer verder, het park in. Hij begint weer met zoeken, maar deze keer duurt het langer voordat hij iemand vindt. Iemand die hulp nodig heeft. Uiteindelijk valt z’n oog op twee meisjes die op een bankje onder een grote boom zitten. De twee zijn druk in discussie over iets. Ze wijzen steeds naar de bladzijden in het boek dat het ene meisje vasthoudt en kijken elkaar dan weer aan, zonder een moment stil te zijn. De jongen loopt naar ze toe en ziet dat het een schoolboek is. “Kan ik jullie helpen, dames?” vraagt de jongen haastig. Hij heeft op z’n horloge gekeken. Vijf over twee. Nog vijf minuten. De meisjes kijken op met gefronste gezichten. “Ja. Die sukkel denkt dat ze het altijd beter weet, maar deze keer heb ik het juist!” zegt het linker meisje, terwijl ze boos naar haar buurvrouw kijkt. “Hallo! Ook deze keer heb ik het juist. Ik heb altijd gelijk en nu denk jij dat jij opeens gelijk hebt?” antwoordt het meisje dat naast haar zit. De meisjes beginnen weer met discussiëren over wat er in het boek staat en waarom ze vinden dat ze gelijk hebben. De jongen pakt het boek en neemt een kijkje naar wat er in staat. Het gaat over grammatica. Engelse grammatica. Het is een Engels studieboek. “Meiden. Het is jullie geluksdag,” zegt de jongen trots. Hij studeert voor docent Engels en heeft net een grammatica toets achter de rug. “Wat willen jullie precies weten?” vraagt de jongen terwijl hij beide meisjes aan kijkt. De meisjes, die even gestopt zijn met bekvechten kijken elkaar aan en roepen dan in koor: “de future perfect continuous!” De jongen kijkt dolblij en zegt “piece of cake!” Dat heeft hij laatst nog geleerd voor de toets. “Het is simpel, je kijkt eerst of er.. Eh..” De jongen stamelt en begint te stotteren. Hij is druk aan het nadenken en weet niet hoe hij verder moet vertellen. Hij is de draad kwijt. “Zei ze nou … of was het …?” denkt de jongen, terwijl zijn ogen groter worden en er zweet op zijn voorhoofd tevoorschijn komt. Hij krabt zich op zijn hoofd en begint alleen maar meer te stotteren en stamelen.

Opeens beweegt hij niet meer, hij wordt helemaal stijf. Hij slikt en slaakt een zucht, waarna zijn ogen opeens beginnen te draaien en het wit van zijn ogen de pupillen doen verdrinken. De jongen verliest balans en valt als een pudding op de grond. De meisjes geven een krijsende gil. Ze springen op en kijken wild om zich heen, schreeuwend om hulp, terwijl ze naast de jongen neerknielen. De secondewijzer van het horloge van de jongen tikt rustig door. Tik. Tik. Tik. De kleine wijzer wijst naar de twee, terwijl de grote wijzer heel langzaam maar zeker verder beweegt. Het wijst naar de tien.

Het is tien over twee.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s